Φούρκα, τόπος καταγωγής της μαμάς, και αν και μεγαλώσαμε σε ενα χωριό της Κοζάνης, η λαχτάρα για τη Φούρκα δεν συγκρίνεται.ΕΥΛΟΓΗΜΕΝΟ χωριό.

ΠΑΝΩ 'ΚΕΙ ΣΤΗΣ ΠΙΝΔΟΥ ΜΑΣ ΤΙΣ ΚΟΡΦΕΣ

Φούρκα, το χωριό του Σμόλικα που «έζησε» τη μάχη της Πίνδου

Του Κώστα Λιάπη
"Επιθεώρηση Χωροφυλακής"

Χωμένη και χαμένη στις δασοσκέπαστες βορινές πλαγιές του Σμόλικα, σε υψόμετρο 1360 μέτρων και σ’ απόσταση 42 χιλιομέτρων από την Κόνιτσα, η Φούρκα είναι το χωριό που «έζησε» περισσότερο ίσως από οποιοδήποτε άλλο, την εποποιία του αποσπάσματος της Πίνδου και τη συντριβή της φημισμένης Μεραρχίας των Ιταλών αλπινιστών Τζούλια στον πόλεμο του 40.

Αποκομμένο ουσιαστικά το μικρό χωριό απ’ τον υπόλοιπο κόσμο, μ’ όλη την ύπαρξη ενός πανάθλιου αμαξόδρομου που το δένει τον καιρό της καλοσύνης με το Κεράσοβο, μ’ ένα ψυχομέτρι από μεσοκαιρίτες και γέροντες που δε φτάνουν μήτε στους εκατό, ζει τη δική του σιωπηλή και στερημένη απ’ τ’ αγαθά του πολιτισμού ζωή κι αφουγκράζεται με τις ώρες τους απόηχους της πρόσφατης δόξας του. Της δόξας που κέρδισε τις πρώτες μέρες του πολέμου του 40, όταν ανυποψίαστο γίνονταν το επίκεντρο της μεγάλης μάχης της Πίνδου, δόξας για την οποία και τιμήθηκε απ’ το Έθνος με τον Πολεμικό Σταυρό, τιμή που σπάνια απονέμεται σε χωριό για το σύνολο των εθνικών του υπηρεσιών.

Οι ίδιοι ωστόσο οι Φουρκιώτες, ντόμπρα, απλά κι ανεπιτήδευτα θα ομολογήσουν πως δεν έκαναν δα τίποτα το σπουδαίο για ν’ αμειφτεί απ’ την Πολιτεία το χωριό τους με τούτη την ανώτατη διάκριση. «Δεν κάναμαν τίπουτα του παραπανίσιου. Οι Ιταλοί μπήκαν στου χουριό μας κι μεις τ’ς κλείσαμαν τη μπόρτα. Τι έπρεπε δηλαδής να τ’ς πούμε; Κουπιάστε να πάρ’τε ένα γλυκό; Αντίθετα βουηθήσαμαν τουν Νταβάκ’ με τα παλικάρια τ’ γιατί ήταν θ’κοί μας ανθρώπ’. Πουλεμούσανε για μας κι για τ’ Μπατρίδα μας. Κι τ’ άλλα τα χουριά απ’ βρέθ’καν στη θέσ’ μας του ίδιου έκαμαν». Μιλάει για την ανεκτίμητη βοήθεια που πρόσφεραν άντρες και γυναίκες της Φούρκας στο στρατό μας ο 78χρονος Φλώρος Ζώης μ’ έναν τρόπο που απομυθοποιεί τη συμβολή του χωριού του στην εποποιία του 40, με μια φυσικότητα κι ένα αφτιασίδωτο λόγο που ξεχωρίζει όπως η μέρα απ’ τη νύχτα απ’ τα λαμπρά φραστικά σχήματα και τις μεγαλοστομίες των επηρμένων ρητόρων των εθνικών μας γιορτών.

Όλα όμως είναι απλά, αφτιασίδωτα και φυσικά εδώ πάνω στη Φούρκα. Φύση κι άνθρωποι. Κι αυτά τα τρομερά απ’ τις πολεμικές περιγραφές κι αιματοβαμμένα υψώματα που την περιτριγυρίζουν, και που έσωσαν το 40 την τιμή της Ελλάδας, μοιάζουν λουσμένα στην αχλή της λιόχαρης μέρας τόσο ειρηνικά, τόσο καλόβουλα και τόσο ξένα κι άσχετα μ’ εκείνα που έβαλαν στη θέση τους κάποιοι ευφάνταστοι κοντυλοφόροι.

Μας τα δείχνει ένα-ένα από μακριά ο Κώστας Μαράκης, ο πρώτος Φουρκιώτης που συναντήσαμε να ψάχνει στο δάσος για τα «φορτηγά» του -έτσι λένε εκεί τα υποζύγια- «που να τα φάει η αρκούδα»:

- «Εκείνο το μισοκρυμμένο είναι η Γύφτ’σα και τ’ άλλο του κουντινότερου του Ταμπούρ’. Έπεσαν πουλλά κουρμιά εκεί πάν’. Στου βάθους εκείνου μέσα στουν αχνό είναι του Κούτσουρου κι παραπέρα του Βούζιου. Απού κει, απ’ του διάσελου Ρουμιός θέλ’σαν προυπαντός να περάσ’νε οι Ιταλοί για τ’ Σαμαρίνα κι τ’ς έφαγε η μαρμάγκα. Κι αυτά εδώ κουντά τα χαμπλά είναι· απάν’ απ’ του χουριό, αυτό του φαλακρό, ου Προυφήτ’ς Ηλίας, που τουν πήρανε δυό φουρές οι φαντάρ’ του Νταβάκ’ απ’ τ’ς Ιταλοί κι απέναντι εκείν’ η πράσιν’ πλαϊά είναι η Τσούκα απ’ σκουτώθ’κε ου Διάκους».

- Εσύ μπάρμπα-Κώστα ήσουν τότε εδώ στο χωριό; Τις είδες αυτές τις μάχες, τις θυμάσαι;

- «Αμ κι τ’ς είδα κι τ’ς θ’μάμαι. Ξιχνιόνται πουτές αυτά τα πράματα. Άλλουστε ήμ’να τότε 20 χρουνού παλικάρ’. Σα χτες ήταν, θ’μάμαι, απ’ μπήκαν μια μέρα βρουχερή οι Ιταλοί μπλούκια-μπλούκια στου χουριό. Κρατούσανε κάτ’ κουντάρια μεγάλα, είχανε κι κάτ’ χλαίνες απ’ μοιάζαν σαν κάπες κι φουρούσαν άρβυλα με σίδερα απού κάτ’. Δε μας π’ράξανε αλλά κι μεις, εξόν από καμπόσοιν απ’ φύγανε και κρύφ’κανε στου δάσους, δεν τ’ς πουλυφουβ’θήκαμαν. Κάτ’σαν καναδυό μερόνυχτα στου χουριό μέσα σ’ αντίσκοινα ώσπου τ’ς πήραν φαλάγγ’ οι θ’κοί μας. Ακόμα ακούου του «αέρα» απ’ τ’ς φαντάρ’ μας στουν Προφήτ’ Ηλία. Τ’ς ίδιες μέρες σκουτώθ’κε στ’ Τσιούκα-Τσιότα κι οι Διάκους με τουν Ντάσκα. Θ’μάμαι απ’ βλέπαμε τ’μάχ’ απ’ τα παραθύρια. Θεός σχωρέστ’ τα παλικάρια μας. Τα πήραν τ’ν επαύριου κι τα κατέβασαν κι τα θάψανε στ’ Ζούζουλ’. Μήνες υστερότερα βρήκαμαν στου μέρους εκείνου κι τα κουφάρια απού 6 Ιταλοί απ’ δεν πρόκαναν να σ’θάψ’νε οι θ’κοί τ’ς».

Tο ίδιο όμως ντόμπρος κι ανεπιτήδευτος θα σταθεί λίγο αργότερα κι ο λόγος του Βασίλη Πάπαρη, σαν τον βρίσκουμε στην είσοδο του χωριού και του ζητάμε να θυμηθεί κάτι απ’ τα γεγονότα εκείνα του 40 πο’χαν σαν επίκεντρο το χωριό του.

- «Ήμ’να 13 χρονού τότε κι βρίσκουμνα στου Μουναστήρ’», θα μας πει: «Εκεί -είναι καμιά ώρα ανατολικά απ’ του χουριό - ήρθε ου Νταβάκ’ς κι απού κει ξεκίν’σε η επίθεσ’ στουν Προφήτ’ Ηλία. Πιο πριν θ’μάμαι ήταν στου χουριό του Τάγμα τ’ Πανταζή που πισθουχώρ’σε στου Βούζιου. Ύστερα απ’ τ’ς μάχες απ’ κάνανε οι θ’κοί μας στουν Προυφήτ’ Ηλία, στ’ Τσιούκα και στου Ταμπούρ’ οι Ιταλοί κλείσ’κανε στ’ Φούρκα σα μέσα στου κλουβί. Θ’μάμαι ένα φαντάρου μας απ’ κουβαλούσε κι σαλάγαγε σαν τα πρόβατα 300 Ιταλοί αιχμάλωτ’. Πάντους οι Ιταλοί δεν π’ράξανε του χουριό για τ’ αυτό κι ύστερα απ’ τ’ νίλα απ’ πάθανε ου κόσμους τ’ς συμπάθ’σε κι μοίρασε μ’ αυτούς του ψουμί τ’. Ήτανε για λύπισ’ οι φουκουράδες...»

- Για τον υπολοχαγό Διάκο μήπως έμαθες πώς σκοτώθηκε;

- Μας τα ΄λεγε αργότερα στου καφενείου ου μακαρίτ’ς ου Νίκους ου Σαρμανιώτ’ς. Ήτανε στου λόχου τ’ στ’ς 31 Οκτουβρίου κι βοηθούσε αν και πουλίτ’ς όπους κι πουλλοί άλλ’ χουριανοί μ’. Του ΄λεγε μάλιστα ου μακαρίτ’ς οι Διάκους τ’ μέρα αυτήν: «Πρέπ’ να τ’ς σταματήσουμε Νίκου, με κάθε θυσία. Θα πρέπ’ να πουλεμήσουμε όλ’ όμως, στρατιώτες και πουλίτες, σαν τα λιουντάρια». Τ’ν άλλ’ μέρα του προυί ου Σαρμανιώτ’ς έφυγε για τ’ Φούρκα κι τ’ν ίδια ώρα ξεκ’νούσε κι ου Διάκους για τ’ Τσιούκα. Ενώ ου Σαρμανιώτ’ς βρίσκουνταν όξου απ’ τη θέσ’ «Παλιουχώρ’» ακούσ’κανε στ’ Τσιούκα οι πρώτες ριπές. Σαν έφτασε στ’ Φούρκα τ’ απόγεμα έμαθε πως ου Διάκους είχε σκουτουθεί στ’ θέσ’ «Βακατσιάτα», πουλύ κουντά στου «έλατου τ’ Κίτσ’». Εκεί δίπλα στη βρύσ’ τ’ς «Βακατσιάτας», ου ίδιους βρήκε ύστερα απού λίγες μέρες απ’ πήγε να ιδεί που σκουτώθ’κε του παλικάρ’, 4 Ιταλοί σκουτουμέν’».

- Και για το Δαβάκη τι θυμάσαι, μπάρμπα-Βασίλη;

- «Τουν θ’μάμαι απ’ ήρθε στου μουναστήρ’ καβάλα στ’ άλουγου. Αλλά πλειότερα θα σας πει γι αυτόν ου Αλέξ’ς ου Μουτσούλ’ς απ’ έκανε οδηγός τ’ ούλες εκείνες τ’ς μέρες».

- Ο Αλέξης Μουτσούλης είναι ίσως ο πιο διάσημος σήμερα Φουρκιώτης όχι μόνο γιατί χρημάτισε οδηγός του Δαβάκη αλλά γιατί πρόσφερε κι ο ίδιος πολλαπλές υπηρεσίες στον αγώνα του Αποσπάσματος της Πίνδου. Τόσες που η Πολιτεία να του έχει απονείμει τον Πολεμικό Σταυρό κι η Τηλεόραση να τον επισκέπτεται συχνά για συνεντεύξεις κάθε φορά που γυρίζεται κι ένα καινούριο ντοκιμαντέρ με θέμα την εποποιία της Πίνδου. Η διασημότητα όμως είναι φανερό πως δεν άλλαξε καθόλου το συμπαθέστατο 83χρονο γεροντάκο. Τον βρίσκουμε την ώρα που σκαλίζει τα «κηπολόια» του κι αφού μας καλωσορίζει και μας μπάζει μ’ απροσποίητη ευγένεια στο φτωχικό του, όπου δεχόμαστε άφθονες τις περιποιήσεις της κυράς του Αθηνάς, δέχεται πρόθυμα να διηγηθεί και μας διηγείται με μια απλότητα τόσο φυσική που μοιάζει μ’ αφύσικη τα γεγονότα εκείνα του 40 που τα έζησε συνειδητά αντάμα με το Δαβάκη κι ανυποψίαστα συντροφιά με τη Δόξα.

- «Όταν πλάκουσε ου πόλεμους εγώ δούλευα λουτόμους στου μουναστήρ’ Παναγιά Αγία Κλαδόρμ’ απ’ πέφτ’ καμιά ώρα όξου απ’ του χουριό (πρόκειται για το ίδιο μοναστήρι που αναφέρεται και στη διήγηση του Πάπαρη). Ήμν’α ακόμα εκεί όταν έφτασε του κακό χαμπάρ’ πως οι Ιταλοί είχανε μυρμηγκιάσ’ μέσα στ’ Φούρκα κι στα γύρου υψώματα. Τ’ς 30 του μηνός του προυί έφτασε στου μουναστήρ’ ένας λόχος του Νταβάκ’ με του λουχαγό Κόκκινου. Ρώτ’σε ποιος ξέρ’ καλά τ’ μπεριουχή κι όταν τ’ ούπα πως τ’ν ξέρου με κλειστά τα μάτια μ’ γύρεψε να τουν κατατοπίσου για τουν Προφήτ’ Ηλία. Του ΄πα ό,τ’ ήξερα κι τουν πήγα του απόγεμα κουντά. Τ’νύχτα ου Κόκκινους έκανε επίθεσ’ και κατά τ’ς 10 του πήρε του ύψουμα. Του ίδιου βράδ’ έφτασε αργά στου μουναστήρ’ κι ου Νταβάκ’ς που όταν έμαθε πως ου Κόκκινους επιτέθ’κε στουν Προυφήτ’ Ηλία μας είπε: «Βάλτε στραβά τ’ σκούφια σας. Ου Κόκκινους του πήρε του ύψουμα». Το ΄πανε οι άλλ’ πως εγώ οδήγ’σα τουν Κόκκινου κι με συγχάρ’κε. Ύστερα μ’ έβαλε και του ΄πα με το νι και με το σίγμα τ’ς δρόμου’, τα μουνουπάτια κι τα υψώματα γύρου απ’ τ’ Φούρκα. Στου τέλους γυρίζ’ κι μ’ λέει:

- Βρέ Αλέκου, ξέρ’ς τι θέλου απού σένα τώρα;

- Τι θέλ’ς, καπετάνιου; τ’ λέου.

- Μπουρείς, μ’ λέει, να πας ταχιά του προυί στου χουριό σ’ να ιδείς με τρόπο πόσοιν και πού είναι οι Ιταλοί και να βρεις πάλι τρόπου να έρθ’ς αδιταχιά να μ’ πεις;

- Μετά χαράς τ’ λέου, καπετάνιου. Έβαλα απ’ λένε του κεφάλι μ’ στουν ντουρβά και ήρθα. Γύρ’σα τ’ς γειτουνιές ούλες κι ούλα τα κατάμερα τ’ς Φούρκας μ’ ένα καπίστρ’ στου χέρ’ τάχα πως έψαχνα για του ζουντανό μ’. Κανένας απ’ τ’ς Ιταλοί δεν μ’ είπε τι κάνου και πού πάου. Ξαναγύρ’σα πριν απ’ το γιόμα στου μουναστήρ’ κι είπα στου Νταβάκ’ χαρτί και καλαμάρ’ τι είδα. Μ’ αγκάλιασε και με φίλ’σε.

- Θα ιδείς Αλέκου, μ’ είπε, πώς θα τ’ς μαντρώσου σαν τα πρόβατα. Φουβάμαι μουναχά να μη χαλάσ’νε του χουριό.

- Τ’ νύχτα ήρθε κι άλλους στρατός κι ου Νταβάκ’ς ξαγρύπνησε με τουν υπουδιοικητή τ’ Καραβία δίνουντας διαταγές. Τ’ν επαύριου του προυί οι θ’κοί μας βαρέσανε απού παντού τα υψώματα γύρου στ’ Φούρκα. Άναψε ου τόπους απ’ του τ’φεκίδ’. Εμένα μ’ έστειλε ου Νταβάκ’ς σαν οδηγό στου Ταμπούρ’. Εκεί έμαθα τ’ν επαύριου τ’ απόγεμα πως ου καπετάνιους ανεβαίνουντας στουν Προυφήτ’ Ηλία, απ’ τον είχαν ξαναπάρ’ οι φαντάρ’ μας, λαβώθ’κε στου στήθους. Τα παράτ’σα ούλα κι έτρεξα να τουν προυλάβου καθώς τουν κατέβαζαν με φουρείου στου Εφταχώρ’. Μ’ είδε κι δάκρυσε.

- Τι έπαθες, καπετάνιου μ’, τ’ λέου.

- Δεν είναι τίπουτα, Αλέκου, μ’ λέει. Αλλά συ μη χάνεσαι εδώ μαζί μ’. Τράβα απάν’ κι παρουσιάσ’ στουν Καραβία γιατί είσαι απαραίτητος εκεί. Άντε, γεια σου και καλή αντάμωση.

- Ξαναγύρ’σα κι μπήκα στ’ν υπηρεσία τ’ Καραβία μέχρι απ’ ξεπαστρεύ’κε η περιουχή απ’ τ’ς Ιταλοί κι ου στρατός μας προυχώρ’σε προς τα πάν’. Τουν Νταβάκ’ όμους δεν τουν ξαναείδα. Θεός σχωρέστον. Ήταν μεγάλου παλικάρ’.»

Τα δάκρυα έπνιξαν τον αγαθό Φουρκιώτη γέροντα στην ανάμνηση του καπετάνιου της Πίνδου, μα κι η δική μας συγκίνηση για τον ήρωα που χάθηκε μα και για τούτον που ΄χαμε ολοζώντανο μπροστά μας δεν ήταν λιγότερη.

Και τώρα ακόμα που αναθυμάμαι τη λιτή αλλά τόσο αποκαλυπτική διήγηση του γερο-Φουρκιώτη Αλέξη Μουτσούλη η συγκίνηση ξαναγυρίζει αψιά στην καρδιά μου, ενώ στοχάζομαι πόσο ανεπιτήδευτη μπορεί να 'ναι κάποτε-κάποτε η αλήθεια, πόσο απλά κι ανθρώπινα γράφεται στην πραγματικότητα η Ιστορία, πόσο φυσικό στάθηκε και το γεγονός εκείνο που οι μεγαλόσχημοι κοντυλοφόροι μας συνήθισαν να τ’ ονομάζουμε «εποποιία της Πίνδου».

TI ΘΑ ΛΕΓΑΤΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΝΑΝΕΩΣΗ ΤΟΥ SITE?

TI ΘΑ ΛΕΓΑΤΕ ΓΙΑ ΜΙΑ ΑΝΑΝΕΩΣΗ ΤΟΥ SITE?

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΠΑΡΓΑ ΠΑΙΔΙΑ.......ΜΟΥ ΛΕΙΠΕΙ ΤΟ ΧΩΡΙΟ ΓΙΑΤΙ ΕΧΩ ΝΑ ΕΡΘΩ 3 ΧΡΟΝΙΑ ΕΥΧΟΜΑΙ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΣΑΣ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΓΙΑ ΤΟ ΧΩΡΙΟ........ΚΑΙ ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΣΤΟΝ ΠΡΩΗΝ ΠΡΟΕΔΡΟ ΤΟΝ ΜΟΥΤΣΙΟΥΛΗ ΤΗΝ ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ ΝΑ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΚΑΛΑ.......ΦΙΛΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ....

Καλησπέρα στο υπέροχο, πανέμορφο και μοναδικής ομορφιάς χωριό μας!!! Θα ήθελα κάποιος να με ενημερώσει εάν υπάρχει κανένα σπίτι προς πώληση. Ευχαριστώ εκ των προτέρων. Το e-mail μου είναι channa1978@hotmail.com.

Το βιβλίο του κ.Χ.Γ.Εξάρχου ¨Η ΦΟΥΡΚΑ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ¨.

http://arhioil.com/files/pdf/fourka_tis_hpirou.pdf

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ                                         

Διευκρίνηση.Στόν χάρτη Θεσ/νίκης-Φούρκας η ανάλυση της διαδρομής είναι για Αθήνα-Φούρκα

Θέλω να ευχηθώ σε όλους ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ, χρόνια καλά, χρόνια ευτυχισμένα και 2011 ευχές για τη νέα χρονιά που καταφθάνει.Να είστε όλοι καλά και Καλές Γιορτές.

ΓΕΙΑ ΣΟΥ ΡΕ ΦΟΥΡΚΑ ΑΘΑΝΑΤΗ ΝΑ ΕΙΣΤΕ ΟΛΟΙ ΚΑΛΑ ΝΑ ΖΗΣΕΙ ΚΑΙ Η ΠΡΟΕΔΡΑΡΑ ΜΑΣ.

Με λένε Φούρκα! Ναι, αυτό είναι το επώνυμό μου και θέλω να σας πώ οτι το χωριό σας είναι πανέμορφο! Ελπίζω κάποτε να το επισκεφτώ.

Καλημέρα σε όλους τους Φουρκιώτες.Θέλω να ρωτήσω που μπορούμε να βρούμε το βιβλίο του κ.Χ.Γ.Εξάρχου ¨Η ΦΟΥΡΚΑ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ¨.

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΩΡΚΙΩΤΕΣ!! ΞΕΡΕΙ ΚΑΝΕΝΑΣ ΑΝ ΠΩΛΕΙΤΑΙ ΚΑΝΕΝΑ ΣΠΙΤΙ ΣΤΗ ΦΟΥΡΚΑ?

ΚΑΙ ΕΓΩ ΑΠΟ ΦΟΥΡΚΑ ΚΑΤΑΓΟΜΑΙ.

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΟΥΡΚΙΩΤΕΣ ΚΑΙ ΚΑΛΗ ΑΝΤΑΜΩΣΗ ΤΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΤΟ ΧΩΡΙΟ ΜΑΣ!!!!!!!!!!!!

Αυτή είναι η καινούργια ιστοσελίδα για το χωριό της Φούρκας.

I have great news! Today, I was able to in your document called Η ΦΟΥΡΚΑ ΤΗΣ ΗΠΕΙΡΟΥ which details the history of Fourka. In the document, it mentions Demetrius Toskas a lot. It also refers to him as Demetrius Fourkioti. The big news is that the document seems to suggest that Toskas father was from Fourka and lived there as a tailor making medieval National men and womens uniforms. On page 497 and 498, it also mentions that the family changed their name to FOURKIOTIS to hide from the Turks and that see Footnote #1 from the page - Nicholas Argyrou Koukouli left the village in 1835 for Krimini. From this we now that TOSKAS originated in Fourka and that his father was a tailor who made uniforms (our family kept this business in Krimini).

The family in Fourka used the name Fourkiotes to hide from the Turks. In the Book DEMETRIOS TOSKAS is DEMETRIOS FOURKIOTES. Thus, what we are looking information on now is this FOURKIOTES family in FOURKA that made uniforms for the solders. If you can think of any information here, let me know Regards, John Ράψιμο - Κέντημα, Ραφτάδες και Κεντητάδες: Απ την πολλή παλιά ακόμα εποχή, στο χωριό μας υπήρχαν πάνω από 150 τερζήδες (λ.τ. ραφτάδες). Τα περισσότερα σπίτια είχαν και ράφτη που ήξερε και να κεντάει. Σε πολλά σπίτια υπήρχαν κι από 3-4 ραφτάδες.

Δούλευαν όχι μόνο στο χωριό μας, αλλά και όλα τα χωριά της Κόνιτσας, στο Ζαγόρι και στο Μέ­τσοβο. Πολλοί όμως ταξίδευαν ομαδικά και σε χωριά της Δυτικής Μακεδονίας, στα Μέγαρα Αττικής, στη Θήβα, στην Πάτρα, στο Μεσολόγγι, στ Αγιονόρος, στην Αλεξανδρούπολη και τη Βόρειο Ήπειρο. Να τι γράφει σχετικά ο συνάδελφος Κώστας Λαζαρίδης στην εφημερίδα των Ιωαννίνων «Ηπειρωτικός Αγών 5.2.1970 σ. 2»: «Στο Μοναστήρι Ρογκοβού - Τσε­πελόβου - Ζαγορίου, υπάρχει η εξής επιγραφή στο νάρθηκα, στην εικόνα του Προδρόμου πούναι πάνω απ την είσοδο, που μπαίνουμε στην εκκλησία. Είναι γραμμένα με γράμματα Βυζαντινού τύπου, αλλά χωρίς χρονολογία: Δέησις του δούλου του Θεού ΔΙΜΟΥ ΡΑVΤΙ Φουρκιώτη». Ο αιωνόβιος χωριανός μου, μακαρίτης τώρα, Δημήτριος Αδ. Μπουζιά- 497 νης, μου διηγήθηκε ότι ο πατέρας του Φιλικού της Ελληνικής Επανάστασης, Δημητρίου Φουρκιώτη ή Ύπατρου, ήταν Φουρκιώτικης καταγωγής ράφτης και κεντητής των εξαίσιων ντόπιων μεσαιωνικών Εθνικών ανδρικών και γυναικείων στολών.

Επί τουρκοκρατίας δούλευε στο Μέτσοβο, όπου παντρεύτηκε μια πλού­σια Μετσοβίτισσα, συγγενή με την αρχοντική οικογένεια Αβέρωφ. Τότε χρησιμο­ποιούσαν το επίθετο Φουρκιώτης (απ τ όνομα του χωριού) και όχι το πραγματικό τους, γιατί φοβόταν τους Τουρκαλβανούς 1. Μαζί τους είχαν και τσιράκια (μαθητούρια, μαθητευόμενους). Έφευγαν απ το χωριό το φθινόπωρο ομαδικά, παρέες-παρέες κι επέστρεφαν το Πάσχα. Όσοι ταξίδευαν κοντά, έρχονταν τα Χριστούγεννα, τις Μεγάλες Αποκριές και το Πά­σχα. Το χειμώνα, πρωί και βράδυ, έπιναν και πόντζι (βρασμένη ρακή με ζάχαρη), ρουφώντας το απ το μολυβένιο στρογγυλό παγούρι για να ζεσταθούν. Το καλοκαίρι δούλευαν στο χωριό μας και στα καλύβια των αρβανιτόβλαχων κτηνοτρόφων του χωριού μας και της περιφέρειάς μας και μετά τον εμφύλιο πό­λεμο και σε χωριά της Παραμυθιάς, Καστοριάς και Πρέσπας της Φλώρινας, όπου κατοικούν αρβανιτόβλαχοι.

Σήμερα ελάχιστοι υπάρχουν, κι αυτοί γέροι. Μόνον εξακολουθεί το πατροπαράδοτο αυτό επάγγελμα ο μεσήλικας 1. «Ο πρώτος που άνοιξε ραφτάδικο στο Κριμίνι Κοζάνης το 1835 ήταν ο Νικόλαος Αργυρού Κου­κούλης απ τη Φούρκα της Ηπείρου». Αυτά γράφει ο Φώτης Παπανικολάου στο βιβλίο του: «Ιστορία του Κριμινίου θεσ/νίκη 1959, σ. 7 & 29».

To the people of FOUKA: I once again come to you in sincere need of your help. Without it, I may not be able to learn the full story of my family roots of when my great - great - great - great grandfather, Demetrius Toskas had some family move to Fourka. As you may know my family and I have been doing extensive research about our family roots and have evidence that we descend from Demetrios Toskas the armatole of Grevena area who lived between 1745 and 1808)

After his death we believe that our family may fled to the Fourka area. Around 1800 the family probably all lived in Fourka but then by 1835 most members left for different villages and changed their surnames to escape Ottoman persecution. Through research and documentation we many confirmed facts about my family in while they lived in Fourka: Around the year 1800 Argyros a tailor and merchant may have moved to Fourka(we still do not know his full name but believe he was one of the sons of Demetrius Toskas. Some people think the last name could be connected to Pipiliagkas. The also believe that the Toskas family may have a connection to the grandmother of your former president Christou Frangou).

The familys tailor business was not small business but rather a large one that included manufacturing purchasing and trading from Soufli all the way to Constantinople. We also believe that part of their business was to make uniforms for the Macedonian freedom fighters. He had 9 children and resided in Fourka:

The nine children were:

• Nicholas Koukouli a tailor who left to Krimini. He was born in 1820 and left for Krimini. This was my great-great-great grandfather.
• Chantava Koukouli a tailor who left to Krimini
• Alexis Marani a tailor who left to Borsia
• Elias Marani a tailor who left to Borsia
• Adamos Terzis a tailor who left to Kydonies He changed his name to Toskas when he arrived in Kydonies. He stated that was the real family name. There are Toskas families that have cofirmed this fact with us.
• Brother of Adamos Terzis who left to Kydonies. He was father of a priest named Papathansi Toskas
• Agni "Koukouli" left to Krimini and married carpenter names Manousis
• 2 other children that we do not know the names of Do you know of this family and its history in Fourka and its relation to Demetrius Toskas? Do you know of any information on Toskas I would like to try to find out the full name of the father of all these children so we can further trace our roots.

This information is extremely important to me and my family.

You can contact me at jlk@kokulis.com or fax in the U.S at +1-805-435-2566

With sincere thanks and regards

ΑΓΑΠΗΤΟΙ ΧΩΡΙΑΝΟΙ ΟΠΟΙΟΣ ΘΕΛΕΙ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΜΠΕΙ ΣΤΗΝ ΗΛΕΚΤΡΟΝΙΚΗ ΔΙΕΥΘΥΝΣΗ (WWW.YOUTUBE.COM) NA ΠΛΗΚΤΡΟΛΟΓΗΣΕΙ (FOURKA) ΣΤΗΝ ΜΠΑΡΑ ΑΝΑΖΗΤΗΣΗΣ ΚΑΙ ΘΑ ΒΡΕΙΤΕ 5 VIDEOS ΚΑΙ ΘΑ ΔΕΙΤΕ ΚΑΠΟΙΕΣ ΣΤΙΓΜΕΣ ΞΗΜΕΡΩΜΑΤΑ 16 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΜΕ ΤΑ ΚΛΑΡΙΝΑ ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΗΝ ΒΡΥΣΗ ΣΟΥΡΛΑ. ΜΦΛ<<ΣΚΟΥΠΡΑΣ ΝΙΚΟΛΑΟΣ>>

Γεια σας.Συγχαρητήρια για την ιστοσέλιδα σας.Ονομάζομαι Χάϊδω Κολίτσα του Αστερίου και της Μαρίας του γένους Δημητρίου και Ελένης Βλιώρα.Η μητέρα μου μεγάλωσε στη Φούρκα οπου καιτελείωσε το δημοτικό σχολείο.Επιθυμεί ωστόσο να επικοινωνήσει με τις παιδικές της φίλες,αδερφές Αλικη και Φωφώ Τόντι οι οποίες διαμένουν στο εξωτερικό εδώ και αρκέτα χρόνια.Ευχαριστούμε πολύ εκ των προτέρων.Είμαικαθηγήτρια Αγγλικών σε περίπτωση που δεν ομιλούν την ελληνική.My e-mail is menia.haido@yahoo.gr

Vassilis I am not sure if there is a connection. We now believe that our family decended from the famous armatole Demetrius Toskas and after he was killed in 1809, the family chnaged their names and fled to Fourka. Nicholas (born in 1820) changed his name to Koukouli to signify his occupation as a silk trader

Γειά σας. Ο πατέρας μου (Σπυρος του Απόστολου) είναι από το Καλαμάκι Λαμίας (Δερβένι Φούρκα). Στο χωριό υπάρχει και το όνομα Κουκουλης. Υπάρχει αποδεδειγμένη σύνδεση των δύο χωριών, οπότε και πιθανή συγγενική σχέση??? Ευχαριστώ EN: my name is Vassi;ys Fourkas. My father's origin is from Kalamaki, Lamia, where the surname Koukoulis is also existed. Is there any relation between the two villages and/or family-names? thank you.

ΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΥΣ ΣΕ ΟΛΟΥΣ ΤΟΥΣ ΦΟΥΡΚΙΩΤΕΣ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΣΤΟ ΕΞΩΤΕΡΙΚΟ,ΕΛΠΙΖΟΝΤΑΣ ΝΑ ΑΝΤΑΜΩΣΟΥΜΕ ΤΟΝ ΔΕΚΑΠΕΝΤΑΥΓΟΥΣΤΟ

ΤΩΡΑ ΠΟΥ ΤΕΛΕΙΩΣΑΝ ΟΙ ΠΑΝΕΛΛΑΔΙΚΕΣ ΕΞΕΤΑΣΕΙΣ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΠΩΣ ΚΑΙ ΠΩΣ ΝΑ ΕΡΘΩ ΣΤΗ ΦΟΥΡΚΑ!!!

ΦΕΤΟΣ ΘΑ ΗΘΕΛΑ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΑΓΩΝΙΣΜΑΤΑ ΚΑΙ ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ. ΤΙ ΘΑ ΛΕΓΑΤΕ ΓΙΑ ΚΑΜΙΑ ΕΚΔΡΟΜΗ ΣΤΟ ΔΑΣΟΣ? ΚΑΝΕΝΑ ΠΙΚΝΙΚ?

Dear People Of Fourka: I wanted to write to you to share the progress I have made in determining my Koukoulis family history in Fourka and ask you some further questions. Using help from Fourka village officials, conversations with people that knew the families that emigrated from Fourka, and from our own Koukoulis family manuscript, we now know the following: Argyros, a tailor (we still do not know his last name) had ten children and resided in Fourka around 1790 thru early 1800s.

During this time the family had to change its name many times to escape Ottoman persecution. Thus, the last names of some of the children were different.

The ten children were:

• Nicholas Koukouli, a tailor born in 1820 who left to Krimini in 1835 (confirmed by Koukoulis manuscript, Fourka book, and Mrs. Adamou story) . He used the last name Koukouli for "silk" that he sold
• Chantava Koukouli, a tailor who left to Krimini (confirmed by Fourka book) • Alexis Marani, a tailor who left to Borsia (confirmed by Fourka book, and Mrs. Adamou story)
• Elias Marani, a tailor who left to Borsia (confirmed by Fourka book)
• Adamos Terzis, a tailor who left to Kydonies (confirmed by Koukoulis manuscript and Mrs. Adamou story) . He used the name Terzis which was Turkish for tailor. Once he arrived in Kydonies, he changed his name back to Toskas. There is documentation that he lived there in 1854.
• Brother of Adamos Terzis who left to Kydonies (confirmed by Mrs. Adamou story). This man has a grandson named Papathanasi TOSKA, who was a priest in Kydonies and was killed by the Nazies in 1941-42 in Kydonies. There is a monument dedicated to him at the place where he was killed.
• Agni "Koukouli" left to Krimini and married carpenter names Manousis
• 2 other children that we do not know the names of What is also interesting about the information from Mrs. Adamou is the description of the occupation of the "tailor business" of our family.

It appears that it was not a small business but rather a large one that included manufacturing, purchasing and trading from Soufli all the way to Constantinople. Thus, the business must have been very well known at the time by the villagers of Fourka at the time. So, I guess that question we now face is: what was the real surname of our family while it was in Fourka@P1@P2 Well, we know that Adamos used " Terzis" because it meant "Tailor" in Turkish. I think "koukoulis" means cocoon or silk, so maybe Nicholas used that last name again to symbolize their business as "tailors."

In my talks with Mrs. Adamou she believed the family name was Toskas, but who really knows@P3 So I must once again bother you with more questions: With this new information, do you have any further information about my family@P4 I would like to try to find out the full name of the father of all these children. We know from our family manuscript that his first name might be Argyros. I wonder now if that was his last name. we know the family had a large tailor-merchant business. With this new information, please let me know any new facts you may find. The people of Fourka have been so very helpful to me in helping me learn about my roots.

I truly appreciate all your assistance.

With sincere thanks and regards, John Koukoulis

Το site σας είναι τέλειο!!!!Μπράβο..........θα τα πούμε στο χωριό το καλοκαίρι.......

Υπέροχο και καλά ενημερωμένο site! Συγχαρητήρια